Kleding: liepen we er toen echt zo bij?


Zo erg als in Amerika was het hier gelukkig niet. De manier van kleden hing bijvoorbeeld af van welke soort muziek je hield, of bij welke groep jongeren je het liefst wilde horen. Hield je bijvoorbeeld van soulmuziek, dan liep je op plateauzolen (waar je niet mee uit de voeten kon) en in een (te)krappe zwarte of grijze broek met witte verticale krijtstrepen. Of in een broek met wijde pijpen. Het kon voor “de niet soul minnende” ook anders: Gewoon in een spijkerbroek bijvoorbeeld en natuurlijk een onafscheidelijk spijkerjasje.

Hield je van de Rolling Stones, dan moest achterop dat jasje het bekende Stones embleem genaaid zijn. Verder maakte je de blits met een broek, rok of jurk met daarop geborduurde bloemen of andere afbeeldingen. Lang los hangend haar was (ook bij de jongens) prima. Met een band of rode zakdoek om je hoofd en een bril met kleine ronde glazen was het compleet.

In de disco leek het vaak een modeshow van tuinbroeken, baseballshirts, soulbroeken, plateauzolen en spijkerjasjes. Als je van Punkmuziek hield had je weer andere dingen aan je hoofd: je haar in de vorm van een hanenkam, in een groen, paars of een ander kleurtje. Je kleding vol met scheuren en veiligheidsspelden, waarvan eentje door je wang wel gaaf was.